Zaterdag is het thuis heel aardig weer maar onderweg terug naar Knokke betrekt het en uiteindelijk regent het de rest van de dag. Met paraplu bezoeken we de Carrefour en wandelen we door de Lippenslaan. Waar we iets dronken bij Cafe Postiljon. De terugweg was nat, maar de caravan bood een aangename kachel en een lekker borreltje.

Ook zondag begint nat en koud, terwijl we te horen krijgen dat er thuis een zonnetje schijnt en het kwik aardig oploopt. Verkeerde keuze? Gelukkig breekt ook hier de zon door voordat de ochtend voorbij is. De caravan krijgt een mankement. De waterleiding begint flink te lekken en deze krijg ik ook niet meer fatsoenlijk gerepareerd. Dat is, na het toilet dat niet doorspoelt, het tweede wat voor de volgende vakantie gerepareerd moet worden.

We besluiten, vanwege het wisselvallige weer, naar Sealife in Blankenberge te gaan. Een aardig opgezet zeeaquarium met haaien en vele andere vissen en bovendien zeehonden, zeeleeuwen, pinguïns, waterschildpadden, otters en een afgrijselijk lelijke octopus.

Omdat de parkeerplaatsen in Blankenberge vol staan rijden we terug naar Knokke om daar een terrasje te pakken in het inmiddels volledig doorgebroken heerlijke zonnetje. We strijken neer op het terras bij Dino’s (http://www.dinosknokke.be). Naast restaurant in ‘t Hapertje waar Marijn en ik eerder aten. Een paar Maes-biertjes en een kaasplankje, uiteraard mét selderijzout, verder wandelen we door naar het strand waar we met Marijn en Suus een fotoshoot houden. Het is werkelijk een heerlijke middag die we ‘s avonds afsluiten bij restaurant Pistache aan het Van Bunnenplein in Knokke. We hadden dit restaurant uitgekozen vanwege het veelbelovende bord op het plein. Keuze uit diverse betaalbare dagschotels. Monique en ik kozen beide voor hetzelfde: konijn. Waarbij Marijn en Susan moesten griezelen toen de serveerster antwoordde dat ze even moest kijken of er nog ‘konijntjes’ waren. Helaas bleek dat niet het geval. Monique koos dus voor het tweede dagmenu, vis, wat vervolgens ook niet meer voorradig was. Leuke lokkertjes waren dat. De keuzes werden al gauw een stuk duurder nu. Het werd er behalve duurder niet minder gezellig om en we wandelden voldaan terug naar de camping waar we nog een afzakkertje pakten en een flink stuk uit mijn boek las.

Maandag is Koninginnedag in Nederland. In België (maar ook in Nederland) is het mooi weer. Vrienden komen over en we wandelen door de Lippenslaan naar het strand. Daar is het een gezellige drukte en we strijken neer bij de Knokke-strand Beachclub. Gezellig totdat er een buitje gaat vallen en we moeten schuilen onder de parasollen. Het wordt weer droog en we wandelen terug door de Lippenslaan. Daar pakken we een aperitiefje bij Antique Cafe (http://www.antiquecity.be) in de Lippenslaan. Daar wordt niet enkel drank en eten geserveerd maar kan ook antiek worden gekocht.

Op mijn bescheiden advies strijken we voor het avondeten nogmaals neer bij in ‘t Hapertje. Marijn wordt uiteraard herkend en het voorgerechtje bestaat wederom uit garnalenkroketten met gefrituurde peterselie. Een (Vlaamse) klassieker die ik blijkbaar gemist heb en nog zeker ga uitproberen. Gelukkig ontdekte ik later in meerdere (Belgische) kookboeken het recept voor dit leuke gerechtje. Ik voorzie een Belgische avond binnenkort, want behalve kroketten zijn er nog wel meer gerechten die ik in die boeken tegen kwam die ik wil maken. Bijvoorbeeld konijntjes of duif.

1 mei is een feestdag in België. Dat weten we. Maar we gaan er toch vanuit dat de Carrefour geopend zal zijn. Niet dus. Ik ga met Marijn op zoek naar een winkel en ontdek dat de winkelstraat in Knokke wél open is. Inclusief de Carrefour Market. Voldoende boodschappen dus. We gaan vandaag naar Oostende waar de winkels ook open zijn en pakken een kaasplankje mét selderijzout en een heerlijk koud pilsje op het terras bij Brasserie Restaurant Falstaff waar een heerlijk zonnetje ons verwarmd. Oostende is de grootste stad langs de kust en heeft een autovrije winkelstraat die op de Boulevard uitkomt. Het geplande avondeten, waar ik ‘s morgens zo nodig boodschappen voor moest doen, “Pasta pesto à la moi, inclusief hamburger” verruilen we voor friet met frikandel speciaal van fritterie de Puntzak tegenover het station in Knokke.

Woensdag is het echt slecht weer. Eigenlijk te slecht om uit de caravan te komen. Maar een hele dag met vieren in een caravan is ook niet erg aantrekkelijk en dus gaan we, met de kusttrein naar De Haan waar we op de boulevard bijna wegwaaien en snel iets drinken en een Brusselse wafel eten bij Mano. De doortocht naar De Haan was niet echt nodig geweest maar het plaatsje zag er vanuit de trein best gezellig uit. Helaas bleef dat eigenlijk ook beperkt tot dat kleine stukje nabij het leuke stationnetje. Snel terug dus naar Blankenberge, een gezellig stadje maar dankzij de regen minder aantrekkelijk en weer naar de camping waar we eindelijk mijn “Pasta pesto” eten. Terwijl het buiten verder regent lezen we een boek, doen een spelletje en typen wat op de laptop.

Donderdag gaan we naar Plopsaland. Het weer is gelukkig weer wat beter. Het is droog en dat is voor ons reisdoel voldoende. Lange wachttijden zijn er zeker niet. Dat maakt het wel extra leuk. Plopsaland valt me erg mee. Ook voor 15 jarige Susan is er voldoende te doen al is ze uiteraard te groot voor de studio 100 figuren. Dat de echte kabouter Plop er was was geweldig. De meet en greet met Mega Mindy was daarentegen een desillusie. Voor de dame in kwestie was het een geluk dat ze een masker op had, want zo wil je echt niet ‘beroemd’ worden. Een, voor Mega Mindy maatstaven, ietwat te stevige dame met een enigszins kromme rug liet zich gewillig fotograferen met vele kinderen.

Na een vermoeiende dag eten we in Westkapelle bij Kris en Kathy’s eethuis ( 2K’s lunch). Het idee was om eens van de toeristische route af te wijken en in een dorp net buiten de kustlijn te eten. Dat pakte deze keer goed uit.

Marijn was eigenlijk te moe om te eten maar chefkok Kris wist Marijn toch wakker te krijgen. Zeker toen hij vertelde een persoonlijke vriend te zijn van Toby, de mede-agent van Mega Mindy. Wanneer hij een kapotte fiets had liet hij die bij de buren repareren en kwam bij 2K’s lunch eten. Wanneer we ons e-mail adres toestuurden kregen we, zodra Toby weer langskwam een foto toegestuurd. Leuk!

Vrijdag was het ook droog. Gelukkig maar want op het programma stond een dagje Brugge. Een vakantie aan de Vlaamse kust is geen vakantie zonder een bezoek aan Brugge. De stad staat niet voor niets op de werelderfgoedlijst van Unesco. Het blijft een schitterende plaats om doorheen te wandelen. Al waarderen de kinderen dat vele malen minder dan wij. Verder is Brugge goed voor zo’n 14 (!) Michelinsterren. Waaronder twee driesterren restaurants (De Karmeliet en Hertog Jan). Helaas moeten we die aan onze neus voorbij laten gaan.

Het eten buiten het toeristisch gebied was de dag ervoor goed bevallen. Zo goed dat we vrijdag besloten hetzelfde te doen. We eindigden de dag bij Restaurant “In de groene wandeling” een echt familiebedrijf tussen Knokke en Brugge. Een restaurant waarvan je zegt: “Dat is nou typisch Belgisch”. Heerlijk!

De Belgische kust – slot is a post from Het eten is klaar.

We zijn de straat nog niet uit en Marijn vraagt om zijn drinken. Ik had het kunnen weten. Eenmaal open gaat de reis verder en gelukkig doet Marijn de rest van de twee uur met hetzelfde flesje drinken.

We keuvelen samen wat over onze vakantie en verklaren er veel zin in te hebben. Marijn houdt de twee uur goed vol. Leest een boek, doet een  computerspelletje en doet af en toe net of hij slaapt.

Om even over elf zijn we op de camping. Camping Holiday in Knokke. Belgen associëren campings blijkbaar met Engelstalige gebieden, zoals ik al eerder opmerkte. Wellicht heeft dat in deze regio te maken met hun oorlogsverleden. Nog jaarlijks vinden hier herdenkingen plaats voor  Engelsen, Canadezen en Amerikanen die zijn gesneuveld in de eerste of tweede wereldoorlog. Al zullen die nabestaanden niet op een camping staan. Bovendien doet een palmboom in het logo ook niet vermoeden dat deze herdenkingen hieraan ten grondslag liggen. Camping Zeezicht (al is dat ook niet waar. De zee is zo’n twee kilometer weg) is al toepasselijker. Of nog beter: Camping Lippenslaan. Naar de beroemdste winkelstraat aan de Belgische kust die hier op een steenworpafstand begint en de enige attractie in Knokke lijkt te zijn. Nadat de caravan gesteld is gaan we aan de overkant van de straat onze lunch kopen bij de mooie Carrefourwinkel. We maken heerlijke broodjes met achterham en pindakaas en een zoet broodje met puddingvulling toe. Daarna besluiten we door Knokke naar de zee te wandelen. Het zonnetje schijnt ondertussen en het is een heerlijke wandeling door de mondaine Lippenslaan, die eindeloos lang is. We worden beloond met een fijn terrasje aan het strand. De terugweg duurt net zolang als de heenreis. Ondertussen bekijken we de restaurantjes om te zien waar we woensdagavond kunnen gaan eten. Er is keuze genoeg. ‘s Avonds kijken we nog een film en lezen een boek over “Het beste land ter wereld” van Dylan van Eijkeren.

Woensdag ziet de wereld er heel anders uit. In eerste instantie regent het niet maar dat duurt niet lang. Voordat het ontbijt (wederom verse broodjes van de Carrefour) op is begint het te regenen. Gelukkig vindt Marijn het niet erg de tijd door te brengen met zijn Playmobil, boeken en films. Ik schrijf ondertussen het eerste deel van mijn mini-dagboek en lees verder in mijn boek over België. Leuk. Zeker omdat de in het boek beschreven rondreis na Wallonië bezocht te hebben bijna bij de Vlaamse kust is aanbeland.

‘s Middags rond 3 uur stopt de regen en wandelen we door een villawijk (eigenlijk op zoek naar een geocache die we niet vonden) richting het strand. Daarbij de kusttram passerend die we overigens zelf niet zien rijden.

Op het strand breekt de zon door en na een wandeling van ongeveer een uur, met heel veel spelen tussendoor, drinken we iets bij De Cambridge. Daarna lopen we terug door de Lippenslaan. Op zoek naar het restaurant dat we gisteren min of meer hadden uitgekozen. Helaas blijkt op woensdagavond veel gesloten te zijn. Zij die wel open zijn, zijn bistro’s of eetcafe’s waar enkel pasta , pizza en pannenkoeken te krijgen zijn. Uiteindelijk komen we terecht bij Restaurant “In ‘t Hapertje (www.inthapertje.be) . Voor ons doel, een snel hapje eten, eigenlijk iets boven het budget. Marijn bestelt een vis-kindermenuutje en zelf neem ik Ossehaas met pepersaus die werkelijk van prima kwaliteit is.  Leuk vond ik het voorgerechtje van Marijn: een garnalenkroket met gefrituurde peterselie. Hoe toevallig lees ik diezelfde avond in mijn boek dat dit ook in Oostende wordt geserveerd aan de schrijver van het boek. Dat boek beperkt zich trouwens qua Vlaamse kust ook voornamelijk tot die plaats met een enkel uitstapje met de kusttram naar Blankenberge en Knokke. Van die plaatsen verder helaas geen beschrijving. De gefrituurde peterselie nodigt wel uit tot onderzoek. Uiteindelijk ben ik steeds op zoek naar streekgerechten. Samen met de garnalenkroket wil ik dat mijn gasten nog wel eens voorzetten. Inclusief de citroen die Marijn, na eerdere ervaringen, verstandig genoeg liet liggen.
‘s Avonds lees ik mijn boek, dat eindigt in Brussel, uit en kijkt Marijn nog een film.

Donderdag begint zonnig en we besluiten de tram te gaan gebruiken. Het eindstation van de kusttram ligt in Knokke. Zo’n 400 meter van de camping. Wat een marketingitem! Al wordt er niets over gezegd op de website van de camping. Ook de trein naar Brugge vertrekt op zo’n 350 meter vanaf de camping! Een kaartje van de tram kost, gekocht in de tram 3 euro, bij de Lijnwinkel betaal je slechts 2 euro, maar die konden we in Knokke nog niet vinden. Wij reizen af naar Oostende. Ruim een uur in de tram die daarna helemaal doorrijdt tot aan De Panne en dat allemaal voor dezelfde 2 euro. Het kaartje is simpelweg 2 uur geldig. Bij vertraging moet je dus bijbetalen. De tram op zich is geen attractie. Geen toeristische route. We zijn dus blij als we in Oostende aankomen, al zijn de enorme ferries in Zeebrugge het bekijken voor ons meer dan waard.

Oostende is een behoorlijke stad. Dankzij het redelijke weer is het er levendig genoeg. De kustlijn bestaat ook hier uit een brede boulevard vol met appartementsgebouwen. Hoe anders dan de Nederlandse kust die ik persoonlijk vele malen mooier vind. We eten bij de McDonald’s onze lunch. Dat moet een keer kunnen voor de afwisseling. Helaas werkt hier de wifi niet zoals in Nederland.

Na nog enige tijd te hebben rondgewandeld, Oostende heeft alles dus ook een rosse buurt, besloten we zo langzaam aan de tram terug te nemen naar ons eigen Knokke. Daar stappen we een uur later uit en wandelen onder een lichtbewolkte hemel terug naar onze caravan op camping Holiday die eigenlijk gewoon stadscamping Zee en duin had moeten heten. Dit in tegenstelling tot een verwijzing op de website naar het buitengebied dat achter de camping ergens moet liggen maar blijkbaar niet toegankelijk is en niet eens fraai.

De Belgische kust – update is a post from Het eten is klaar.

De Belgische kust is a post from Het eten is klaar.

Moqueca is a post from Het eten is klaar.

Directe aanleiding hiervoor is wat ik gisteren gegeten heb. Zelf gemaakt maar verder is er qua recept niets van mezelf bij. In de schaal gebakken mosselen naar een recept van Herman den Blijker. Zo simpel en lekker dat ik het hier gewoon moet vermelden.
Ik lust mosselen maar ben geen bijzonder groot fan van een grote pan mosselen met mosselkruiden en -groenten. De gebakken mosselen waren dus het uitproberen waard en het resultaat was verbluffend lekker. Voor het recept bekijk je gewoon het filmpje van Herman den Blijker. (http://www.hermandenblijker.nl/Actueel/Kookvragen_en_Tips/107/Kooktip:_Mosselen)

 Overigens maakte ik het recept gewoon met Zeeuwse mosselen. dat gaat ook prima. Heerlijk met stokbrood en een salade.

Gebakken mosselen van Herman den Blijker is a post from Het eten is klaar.

Vegetariër. Ik zal het nooit worden. Mijn inspiratie voor een maaltijd begint eigenlijk altijd bij vlees of vis. Toch staat ook het beeld van varkens- en kippenstallen en de veetransporten op mijn netvlies. Niet bepaald een vrolijk plaatje. Eigenlijk hopen we allemaal dat de dieren die wij eten een goed leven hebben gehad. Een varken rollend door de modder. Een kip die een plekje zoekt  om zijn ei kwijt te kunnen en koeien die met een bel om hun nek grazen op uitgestrekte bergweides.

Gelet op de beperkte ruimte die we in Nederland hebben en de grote hoeveelheid vlees die we nuttigen een ware utopie. Maar moet het zoveel vlees zijn? Moet het zo goedkoop zijn? Of zouden we toch kunnen kiezen voor iets minder van een betere kwaliteit? Een betere kwaliteit van het vlees en van het leven van het dier.
Het is niet moeilijk voor te stellen dat het vlees van een echt scharrelvarken die ruimte en tijd heeft gekregen om te groeien beter smaakt dan van een vleesvarken uit een megastal.

Het is ook niet moeilijk voor te stellen dat dit vlees niet als kiloknaller verkocht kan worden. Dat betekent  voor zowel beest als boer niet veel goeds. En geloof me: ook een boer houdt van zijn dieren. Vraag het de gemiddelde veehouder en hij zal vol passie vertellen over zijn dieren. Schaalvergroting en efficiencyverbetering is niet hun idee. De toevoeging van water aan kipfilet en varkensvlees  gebeurt niet op de boerderij. Waarom zouden we niet hetzelfde of iets meer betalen voor een kleinere kipfilet waaraan geen water is toegevoegd en die voor en na het braden ongeveer het zelfde gewicht heeft? Helaas werken de supermarktketens hier nog niet echt aan mee. Het prijsverschil is gewoon te groot en daardoor blijft de keuze voor biologisch vlees een lastige.

Nog steeds geen reden om vegetariër te worden dus. We zijn omnivoor en dat zullen we blijven. Ondanks de vleesvervangers waarvan het woord zelf al genoeg zegt. Voor deze keer toch een vegetarisch voorgerecht.
Gewoon omdat het lekker is.

Broodje gevuld met champignoncurry

Ingrediënten voor 4 personen
400 gram champignons
2 teentjes knoflook
1-2 spaanse pepertjes
1 eetlepel gehakte koriander
1 eetlepel currypasta
1 ui
150 ml kokosmelk
zout
25 gram boter
4 harde broodjes

Bereidingswijze
Borstel de champignons schoon en halveer ze. Maak de knoflook  en de ui schoon en snijd ze in stukjes. Halveer de pepers, verwijder de zaadjes  en snijd ze klein. Pureer de pepers, koriander (bewaar een klein deel voor de  garnering), currypasta, knoflook, ui, kokosmelk en zout met de staafmixer.
Verhit de boter in een pan en bak de champignons in 3 minuten goudbruin. Schenk  het gekruide kokosmengsel erover en stoof alles zonder deksel op de pan in 10 minuten gaar.
Hol in de tussentijd vier harde broodjes (bijvoorbeeld Kaiserbroodjes), waarvan de bovenkant is afgesneden uit zodat ze kunnen dienen als kommetje.
Verdeel de champignoncurry over de broodjes. Bestrooi met wat koriander en leg het brooddekseltje schuin terug op het broodje.

Vegetariër is a post from Het eten is klaar.

Mijn drie weken vakantie zitten er op. Drie weken in de Jura, de Drôme en Bourgogne. Daarbij vooral stedentrips gemaakt naar onder andere Crest, Orange, Nyons, Montélimar (Nougat), Dieulefit, Besancon, Dijon (moutarde) en Beaune. We hebben ze allemaal gehad. Bourgogne klinkt natuurlijk goed als het over eten en drinken gaat maar we zijn de culinaire hoogtepunten daar niet gaan opzoeken. We hebben ons beperkt tot de culturele bezienswaardigheden.

In mijn vorige blog schreef ik nog dat ik vooraf uitzoek wat er in de streek te eten is. Wat zijn de specialiteiten en kan ik ze zelf maken? Welnu, mijn eerstvolgende vakantie al, is hier niets van terecht gekomen. Sterker nog: Ik heb amper zelf gekookt. Ja, wat barbecues, tapasavondjes en pastamaaltijden, maar daar is het bij gebleven. De andere avonden werd er wat gehaald op de camping of aten we in een restaurant. Meestal geen exclusieve restaurants overigens want met 5 personen gaat dat toch aardig in de papieren lopen. Dat niet alle restaurants dan de verwachting van de Franse keuken waar maken zal niet verwonderlijk zijn. Laat ik het er op houden dat de kwaliteit van de entrecote wisselend was.

Het kan ook niet zo zijn dat in al die restaurantjes in Frans dorpjes topkoks zich bezig houden met de nieuwste trends. Waarschijnlijk is het de man of vrouw des huizes die al gedurende vele jaren de biefstuk of zalm uit de vriezer haalt op het moment dat jij die bestelt. Waar de pepersaus vandaan komt weet ik ook niet. Opvallend is dat er veel salade (lees:sla) bij wordt geserveerd, iets wat ik in Nederland niet zo heel vaak meer zie en zeker niet in die grote hoeveelheden. Overigens is die salade meestal wel fris en vers. De plaatselijke groenteboer zit meestal dan ook om de hoek.

Lekker bij de biefstuk is de kruidenboter die in Frankrijk in grote hoeveelheden in rollen in de vriezer in de supermarkt verkrijgbaar is. Die heb ik een aantal ingekocht om thuis op mijn eigen vlees te leggen.

 De betere restaurantjes waar wij gegeten hebben troffen we in Dieulefit, restaurant Art-home, http://www.art-home-restaurant.fr en in Bourdeaux, Auberge Les Sibourgs, http://www.sibourgs.com.

De ontdekking van deze vakantie zat hem niet in het eten als wel in het drinken. De wijn die je in de Drôme gedronken moet hebben is Clairette de Die. Een frisse, halfzoete, licht mousserende, witte wijn gemaakt van de druivensoorten Muscat en Clairette. Overigens ook gewoon verkrijgbaar in Nederland bij onder andere de Hema voor 6,50 euro. Een prijs die je er ook in Frankrijk voor betaald. Natuurlijk hebben we toch een doosje meegenomen naar huis. En om dan ook nog een specialiteit uit de Jura te gebruiken kan je er een heerlijk blokje Comté kaas bij nemen. Een lekkere pittige kaas. Ik zag hem in ieder geval liggen bij de Sligro en net over de grens bij de Carrefour, maar ik ga er van uit dat hij ook bij de kaasboer gewoon te krijgen is.

Vakantie is a post from Het eten is klaar.

Is de rest van het gezin klaar na het vinden van de camping voor mij begint het dan. Immers: wat zijn de streekproducten, is er een streekgerecht? Wat eten we in Picardië? Het internet biedt weer uitkomst. Één van de streekgerechten is Ficelle Picarde. Een gevulde pannenkoek (champignons, ham etc.) in een bechamelsaus met gesmolten kaas eroverheen gegeten als voorgerecht. Ik had me voorgenomen om ze te maken voordat ik op vakantie ging en het gezin alvast in de stemming te brengen. Helaas zat dat er niet in. Maar op het eerste het beste terras in Fort Mahon Plage kreeg ik mijn Ficelle Picarde a la maison. Ik vond hem heerlijk, al vond ik 9 euro voor 1 pannenkoek met champignons en ham in bechamelsaus wel een beetje duur. Bij de overburen, een terras in de schaduw bij een friterie kreeg je hem voor 8,50 euro, mét friet, maar ja daar zat natuurlijk niemand. In de zomer gaan we weer naar Frankrijk. Naar de Drôme, de Jura en Bourgogne. Geen flauw idee wat ze daar eten, maar ik zal het nog wel ontdekken. In ieder geval Baguettes en croissants. Hoe komt het toch dat iedere willekeurige Franse bakker beter stokbrood kan bakken dan Nederlandse bakkers? Zou het echt door het vakantiegevoel komen of is het iets anders? Zo vraag ik me trouwens ook iedere keer opnieuw af waarom zo’n beetje iedere derde winkel in Frankrijk een Pharmacie is?

Ficelle Picarde (4 personen)

Ingrediënten

voor de pannenkoeken
125 gram bloem,
275 ml melk,
1 ei,
mespunt zout

voor de kaassaus
20 gram boter,
20 gram bloem,
275 ml melk,
50 gram geraspte gruyèrekaas,
1 eierdooier,
1 deciliter room

overig
4 plakken gekookte ham,
150 gr fijne champignons,
2 sjalotten,
75 gr geraspte (gruyère)kaas

Bereiding

Pannenkoeken
Doe de helft van de melk al roerend bij de bloem en roer dit tot een glad deeg. Voeg vervolgens de rest van de melk, het ei en het zout toe en roer dit ook weer tot een glad deeg. Laat het beslag ten minste een half uur staan.
Doe vervolgens wat olie of boter in een pan en voeg voldoende beslag toe voor een dunne pannenkoek. Maak op deze manier vier grote (of acht kleine) pannenkoeken.

Kaassaus
Maak met de boter en de bloem een roux (boter verhitten, bloem erdoor roeren en even laten bakken). Zorg dat deze niet te donker wordt. Maak hiervan een gladde bechamelsaus door de melk langzaam toe te voegen en door te roeren. Roer er op laag vuur de kaas door. Roer de eierdooier los met de room. Meng al roerende het eimengsel door de saus. De saus mag niet meer koken.

Houd de pannenkoeken en de kaassaus warm.

Snijd de champignons in smalle reepjes. Snipper de sjalotten en bak ze in gesmolten boter. Voeg daar de fijngesneden champignons aan toe en breng ze op smaak met wat kruiden. Meng nu de champignons met een deel van de kaassaus. Houd voldoende saus over om over de pannenkoeken te gieten. Verdeel de champignonsaus over de pannenkoeken, leg er een plakje ham op en daarboven opnieuw een beetje saus. Rol de pannenkoeken op en leg ze op een bord. Giet de rest van de saus over en naast de pannenkoeken. Strooi wat geraspte kaas over de borden. Zet het geheel ongeveer 10 min. in een voorverwarmde oven op 220 graden Celsius  zodat de kaas wat bruin gekleurd wordt.

Bon apetit!

Picardië is a post from Het eten is klaar.

Ook in mijn keuken probeer ik al deze keukens uit. Leuk om te zien hoe ieder land haar eigen kruiden heeft en haar eigen typische bereidingswijzen kent. Veel minder zin heb ik dan om de Hollandse pot klaar te maken. Aardappels schillen, koken, groenten maken, die als je ze bij de aardappels doet een stamppotje vormen. En een stuk vlees. Gehaktbal, karbonade of een bieflapje. Of natuurlijk draadjesvlees om jus te krijgen voor over de aardappels. Gelukkig maar dat de wereld tegenwoordig zo klein is dat we alle ingrediënten voor die buitenlandse gerechten ook in Nederland kunnen krijgen, al moet je soms wat zoeken.

Toch is er heel dichtbij ook die Franse keuken. Ging je, en ik heb het over zo’n 30 jaar geleden, in Nederland uiteten dan was het Frans. Als je het eenvoudig wilde houden dan ging je naar de bistro. Heerlijk romantisch tafelen en genieten van de Franse keuken. Uiensoep, Een lekker stukje vlees met frietjes en natuurlijk de keuze uit meerdere sauzen. Want juist die sauzen hebben de Franse keuken groot gemaakt. Champignonsaus, pepersaus, zij zorgen dat het gerecht af is.
Lekker afsluiten met een kaasplankje of een Dame Blanche.

Wat we ook de Franse keuken noemen is de ‘nouvelle cuisine’. Door de liefhebbers van grote stukken vlees met veel friet vaak verguist. Immrs, de porties zijn klein en er worden veel verse producten gebruikt. Toch is het de bedoeling dat je aan het einde van de avond met een gevulde buik het restaurant verlaat zonder nog langs de friettent te hoeven gaan.

Terug naar de sauzen. Het leek me heerlijk om op ieder moment een heerlijke saus op tafel te kunnen zetten. Zo maak je van iedere eenvoudige maaltijd net even wat anders. Of, wanneer er eters komen, geen moeilijke recepten maar een
(h)eerlijke saus over een (h)eerlijk stukje vlees of vis. Natuurlijk kunnen sauzen op veel verschillende manieren saus worden maar ik ben begonnen met sauzen die als basis een roux van bloem en boter hebben. De verhouding tussen bloem en boter is altijd 1:1. Dus 20 gram boter smelten en dan 20 gram bloem toevoegen. En dan maar experimenteren met vaste en vloeibare ingredixebnten. Boter smelten, sjalotje toevoegen, bloem erbij en dan afblussen met bouillon, witte wijn of een fond. Sjalotje vervangen door champignons (of allebei gebruiken) of groene pepers. Eventueel kookroom toevoegen, extra kruiden zoals bieslook, knoflook of peterselie. Gebruik je het bij de vis dan kan je ook kappertjes gebruiken of wat citroensap en dille. Op smaak brengen met zeezout en versgemalen peper. Heerlijk, die franse keuken is zo gek nog niet.

Wel die krulpeterselie die er voor de sier wordt opgelegd weglaten graag. Sinds Gordon Ramsay zei dat die stinkt ervaar ik het ook zo.

Sauzen is a post from Het eten is klaar.