Deze keer één van de 4 P’s. Uiteraard niet de marketingmix (product, prijs, plaats, promotie) maar de 4 gerechten waar de meeste kinderen dol op zijn patat, pasta, pizza en pannenkoeken. Het zijn ook de maaltijden die bij gebrek aan tijd op tafel of op het bord op schoot verschijnen. In de meeste gevallen worden deze dan ook kant en klaar gekocht bij snackbar of supermarkt. Dat scheelt aanzienlijk in tijd. Immers om goede friet (dat is Brabants voor patat ) te bakken is tijd nodig. Laat staan dat ook de mayonaise zelf gemaakt moet worden. Misschien is het lekkerder maar voor een snelle hap volstaat de voorgebakken friet en zelfgekochte fritessaus zeker. Zelf pasta maken is leuk maar kost meer tijd dan gedroogde spaghetti uit een zakje. Het maken van tomatensaus is niet moeilijk maar thuis vinden ze de pastasaus van Heinz (Spagheroni Piccante) juist heerlijk. Ik krijg ze met zelfgemaakte saus dus niet blijer.

Het maken van een plaatpizza is leuk. Ook voor kinderen want ieder krijgt zijn of haar eigen plekje op de plaat en kan dit naar eigen smaak bekleden met wat ze maar willen. Maar voor een snelle hap komt de pizza van Dr. Oetker ook goed uit de bus en het is een stuk eenvoudiger, sneller én goedkoper. Lees verder →

Vegetariër. Ik zal het nooit worden. Mijn inspiratie voor een maaltijd begint eigenlijk altijd bij vlees of vis. Toch staat ook het beeld van varkens- en kippenstallen en de veetransporten op mijn netvlies. Niet bepaald een vrolijk plaatje. Eigenlijk hopen we allemaal dat de dieren die wij eten een goed leven hebben gehad. Een varken rollend door de modder. Een kip die een plekje zoekt  om zijn ei kwijt te kunnen en koeien die met een bel om hun nek grazen op uitgestrekte bergweides.
Lees verder →

Mijn drie weken vakantie zitten er op. Drie weken in de Jura, de Drôme en Bourgogne. Daarbij vooral stedentrips gemaakt naar onder andere Crest, Orange, Nyons, Montélimar (Nougat), Dieulefit, Besancon, Dijon (moutarde) en Beaune. We hebben ze allemaal gehad. Bourgogne klinkt natuurlijk goed als het over eten en drinken gaat maar we zijn de culinaire hoogtepunten daar niet gaan opzoeken. We hebben ons beperkt tot de culturele bezienswaardigheden.

Lees verder →

Voorpret. Dat is voor ons de halve vakantie. Eerst het zoeken van het land, de streek en vervolgens de camping. Wij zijn in de gelukkige omstandigheid dat we dit twee of drie keer per jaar mogen doen. Voor de meivakantie viel de keuze dit jaar op Picardië in Noord-Frankrijk. Net onder Lille en boven Normandië. Een gebied waar we meestal snel doorheen rijden naar zuidelijker oorden. Maar volgens meerdere bronnen een leuk gebied voor een vakantie. Het weer viel alleszins mee en de camping (Le Champ Neuf In Le Bout des Crocs (Saint Quentin en Tourment)) was heel aardig. Met overdekt zwembad, wat in mei wel erg lekker en wenselijk is, maar geen behoorlijke keuken. Op zaterdag was de friterie open, met frites avec moules, merquez of hamburger(steak hachee). En zondag stond de plaatselijke pizzaboer op de camping. De andere dagen was er ‘s avonds niets te krijgen. Dat betekende dus zelf aan de slag of onderweg goed eten.

Lees verder →

De Franse keuken. Ik was het al bijna weer vergeten. Thuis eten we wereldgerechten. Nee, niet alleen van Knorr, maar ook zelf gemaakt naar onze eigen ideeën van bijvoorbeeld de Aziatische keuken.De traditionele Chinees-indische restaurants zijn allang niet meer de enige buitenlandse eetgelegenheden. We eten sushi of het de gewoonste zaak van de wereld is. En wat te denken van de heerlijk zomerse mediterraanse keuken. Spaanse Paëlla, Pasta’s uit Italië, Portugese kip piri-piri, maar ook de Noord-Afrikaanse keuken met onder andere veel lamsvlees wordt steeds algemener.

Lees verder →

Hoe meer ik kook des te meer besef ik dat ik er maar heel weinig vanaf weet. Door het boek “Het roer om” van Tom Kellerhuis begrijp ik bovendien dat het runnen van een eigen restaurantje, hoe klein ook, een utopie zal blijven. Net als die eigen camping in Frankrijk trouwens. Een professionele keuken is heel wat anders dan gezellig koken voor vrienden. Hoe lekker je dat ook doet. Bovendien is het juist wel leuk om steeds met recepten te experimenteren. En gaat het een keer fout, dan gaat het een keer fout. Lees verder →

Mijn jongste zoon vroeg laatst om een gehaktbal. Een gehaktbal? ja, een gehaktbal. Nou dat moet niet zo’n uitdaging zijn dacht ik bij mezelf. Vaak maak ik het niet, maar ik kan me wel herinneren dat mijn gehaktballen niet altijd even goed lukten. De binnenkant niet helemaal gaar, terwijl de buitenkant allang op kleur is én een jus die eigenlijk niet echt lekker is maar toch nog een beetje op smaak was gemaakt met een uitje en een tomaatje.Twee dingen dus die beter konden.

Lees verder →

Nog steeds ben ik op zoek naar nationale gerechten. Daarbij ontdek je ook ontzettend veel streekgerechten. Dat zijn wel geen nationale gerechten maar waarschijnlijk bestaan die ook niet in grote landen. Ook streekgerechten zijn vaak heel bijzonder. Vorige keer zei ik al dicht bij huis te beginnen. Daarom zocht ik voor dit blog in Duitsland. Daar kwam ik een eenvoudig ovengerecht tegen, Pfundstopf genaamd. Van welke streek in Duitsland het vandaan komt heb ik niet terug kunnen vinden. Misschien is het niet echt streekgebonden. Het is in ieder geval typisch Duits. Daarom wil ik het ook niet vertalen in pondsschotel of zoiets. Het is veel. Vooral veel vlees. Zoals de heerlijke Duitse schnitzels. Die smaken nergens zo goed als daar. Ze zijn ook nergens zo groot als daar. Vroeger zeiden we tegen elkaar bij alles wat Duits is: ‘Het hoeft niet mooi of lekker te zijn. Als het maar groot of veel is’. Daarbij steevast refererend aan het afzichtelijke Hermanns Denkmal nabij Detmold in de Duitse deelstaat Nordrhein-Westfalen waar ik als kind eens toevallig (?) tegenaan liep.

Lees verder →

Hoe maak je kip Madras? Wat is Filipijnse Kip Adobo? Daarover schreef ik in vorige blogs. Dat bracht me op het idee eens wat vaker te proberen om “nationale” gerechten te zoeken en te bereiden en waarom beginnen in verre landen? Wat eten onze buren eigenlijk? Ja natuurlijk, Bratwurst in Duitsland (erg lekker) en Frieten in België (ook lekker).
Ik ben stiekem een Belgofiel. Regelmatig bezoek ik de Carrefour market in Poppel of, als ik wat meer tijd heb, de Carrefour in Turnhout. Schitterende visafdeling en een echte hypermarché zoals wij die alleen van vakantie kennen. Maar wat eet de belg dat wij niet eten? Hét nationaal Belgisch gerecht is friet (dus toch) met mosselen.
Een ander Vlaams gerecht, ook verkrijgbaar in grote potten in de Carrefour is Vlaams Stoofvlees Het typisch Belgische er aan is natuurlijk het bier. Iets wat heel vaak terugkomt in recepten waar België in voorkomt.

Lees verder →

Er zijn van die landen in de wereld waarover je pas na gaat denken wanneer je er mee te maken krijgt. De Filipijnen in Zuidoost-Azië is zo’n land
Laatst kwam een Filipijnse bij ons eten en dat herinnerde mij aan een aflevering van Planet food die ik gezien had op Travel Channel. Zij bereidden Kip Adobo. Een veel gegeten gerecht op De Filipijnen, waar rijst het hoofdbestanddeel vormt van iedere maaltijd. Vooral de combinatie van de ingediënten trok me aan én de enorme simpelheid waarmee het recept wordt gemaakt.

Lees verder →