Alles klaar? Nog één foto en vertrekken maar.

We zijn de straat nog niet uit en Marijn vraagt om zijn drinken. Ik had het kunnen weten. Eenmaal open gaat de reis verder en gelukkig doet Marijn de rest van de twee uur met hetzelfde flesje drinken.

We keuvelen samen wat over onze vakantie en verklaren er veel zin in te hebben. Marijn houdt de twee uur goed vol. Leest een boek, doet een  computerspelletje en doet af en toe net of hij slaapt. Lees verder →

Oké, Het weer zit nog niet echt mee. Toch zal ik binnenkort enig tijd doorbrengen aan de Belgische kust. Het zoeken van een camping is al een sport op zich. Waarom hebben veel campings in België een westernachtige naam? Dallas, Bonanza, Rodeo… Bovendien bestaan de meeste campings in België en zeker aan de kust voor het overgrote deel uit sta-caravans.  En dat vind ik niet direct een aanlokkelijke gedachte. Van zwembaden op de camping lijken ze ook al niet gehoord te hebben. Laat staan een zwembad met een dak erboven. Gelet op de weersvoorspelling zou dat geen gek idee zijn. Het eten is op de meeste campings al een probleem en volgens mij is dat in België nog een graadje erger. In veel gevallen zal het aan een restaurant ontbreken. Hopelijk dat de omgeving wat te bieden heeft. Uiteraard zal ik ook zelf op zoek gaan naar de Belgische keuken die toch redelijk hoog staat aangeschreven.
Verder zal ik me prima vermaken. Ik heb in ieder geval de juiste boeken bij me: “Het beste land ter wereld” van Dylan van Eijkeren wat uiteraard over België handelt en “Vlijmscherp” van Anthony Bourdain.
Via dit blog houd ik jullie op de hoogte.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik op zoek was naar een nationaal of streekgerecht. Deze keer eens wat verder van huis. Met Google maps dus maar eens wat surfen over de wereld. Een voor mij redelijk onbekend werelddeel is Zuid-Amerika. Begin je bovenaan dan kom je de Antillen tegen en iets meer naar het oosten ligt Suriname.
Als we al iets weten van de Zuidamerikaanse keuken dan is het wel uit deze landen. En ook de Argentijnse keuken is redelijk bekend.
Suriname grenst aan Brazilië. Misschien schandalig maar ik wist het niet. Om precies te zijn grenst het aan de deelstaten Pará en Amapá.
Het recept wat ik vond wordt daar ongetwijfeld gegeten maar het komt, volgens Wikipedia oorspronkelijk uit de iets zuidelijker gelegen deelstaat Bahia, gelegene aan de Atlantische oceaan. Misschien dat het daarom ook een visgerecht is.

Moqueca is een soort van visstoofschotel met visfilet (witvis), gamba’s, paprika, tomaat, ui en kokosmelk. De foto zoals die op http://nl.wikipedia.org/wiki/Moqueca staat belooft veel goeds.
Vanavond ga ik het maken. Ik ben benieuwd. Hopelijk kan ik jullie later positief berichten over de smaak.

Met deze post begint een nieuwe aanpak van mijn weblog ‘Het eten is klaar’. In mijn vorige posts probeerde ik steeds een compleet verhaal te maken hoe ik tot een recept was gekomen, waarom ik een gerecht maakte etcetera. Dat beperkt me nogal om dingen te posten. Ik vond immers dat ik informatief moest zijn. Dat er een leermoment moest zijn. En dat kon niet altijd. Daarom werd een hoop niet geblogd wat misschien toch best aardig was om te melden. Vanaf nu dus vaker een blog. Soms uitgebreid zoals vanouds (vooral ook voor mijn tweemaandelijkse column) maar vaak ook zomaar een opmerking, hersenspinsel, link of receptje. Lees verder →

Deze keer één van de 4 P’s. Uiteraard niet de marketingmix (product, prijs, plaats, promotie) maar de 4 gerechten waar de meeste kinderen dol op zijn patat, pasta, pizza en pannenkoeken. Het zijn ook de maaltijden die bij gebrek aan tijd op tafel of op het bord op schoot verschijnen. In de meeste gevallen worden deze dan ook kant en klaar gekocht bij snackbar of supermarkt. Dat scheelt aanzienlijk in tijd. Immers om goede friet (dat is Brabants voor patat ) te bakken is tijd nodig. Laat staan dat ook de mayonaise zelf gemaakt moet worden. Misschien is het lekkerder maar voor een snelle hap volstaat de voorgebakken friet en zelfgekochte fritessaus zeker. Zelf pasta maken is leuk maar kost meer tijd dan gedroogde spaghetti uit een zakje. Het maken van tomatensaus is niet moeilijk maar thuis vinden ze de pastasaus van Heinz (Spagheroni Piccante) juist heerlijk. Ik krijg ze met zelfgemaakte saus dus niet blijer.

Het maken van een plaatpizza is leuk. Ook voor kinderen want ieder krijgt zijn of haar eigen plekje op de plaat en kan dit naar eigen smaak bekleden met wat ze maar willen. Maar voor een snelle hap komt de pizza van Dr. Oetker ook goed uit de bus en het is een stuk eenvoudiger, sneller én goedkoper. Lees verder →

Vegetariër. Ik zal het nooit worden. Mijn inspiratie voor een maaltijd begint eigenlijk altijd bij vlees of vis. Toch staat ook het beeld van varkens- en kippenstallen en de veetransporten op mijn netvlies. Niet bepaald een vrolijk plaatje. Eigenlijk hopen we allemaal dat de dieren die wij eten een goed leven hebben gehad. Een varken rollend door de modder. Een kip die een plekje zoekt  om zijn ei kwijt te kunnen en koeien die met een bel om hun nek grazen op uitgestrekte bergweides.
Lees verder →

Mijn drie weken vakantie zitten er op. Drie weken in de Jura, de Drôme en Bourgogne. Daarbij vooral stedentrips gemaakt naar onder andere Crest, Orange, Nyons, Montélimar (Nougat), Dieulefit, Besancon, Dijon (moutarde) en Beaune. We hebben ze allemaal gehad. Bourgogne klinkt natuurlijk goed als het over eten en drinken gaat maar we zijn de culinaire hoogtepunten daar niet gaan opzoeken. We hebben ons beperkt tot de culturele bezienswaardigheden.

Lees verder →

Voorpret. Dat is voor ons de halve vakantie. Eerst het zoeken van het land, de streek en vervolgens de camping. Wij zijn in de gelukkige omstandigheid dat we dit twee of drie keer per jaar mogen doen. Voor de meivakantie viel de keuze dit jaar op Picardië in Noord-Frankrijk. Net onder Lille en boven Normandië. Een gebied waar we meestal snel doorheen rijden naar zuidelijker oorden. Maar volgens meerdere bronnen een leuk gebied voor een vakantie. Het weer viel alleszins mee en de camping (Le Champ Neuf In Le Bout des Crocs (Saint Quentin en Tourment)) was heel aardig. Met overdekt zwembad, wat in mei wel erg lekker en wenselijk is, maar geen behoorlijke keuken. Op zaterdag was de friterie open, met frites avec moules, merquez of hamburger(steak hachee). En zondag stond de plaatselijke pizzaboer op de camping. De andere dagen was er ‘s avonds niets te krijgen. Dat betekende dus zelf aan de slag of onderweg goed eten.

Lees verder →

De Franse keuken. Ik was het al bijna weer vergeten. Thuis eten we wereldgerechten. Nee, niet alleen van Knorr, maar ook zelf gemaakt naar onze eigen ideeën van bijvoorbeeld de Aziatische keuken.De traditionele Chinees-indische restaurants zijn allang niet meer de enige buitenlandse eetgelegenheden. We eten sushi of het de gewoonste zaak van de wereld is. En wat te denken van de heerlijk zomerse mediterraanse keuken. Spaanse Paëlla, Pasta’s uit Italië, Portugese kip piri-piri, maar ook de Noord-Afrikaanse keuken met onder andere veel lamsvlees wordt steeds algemener.

Lees verder →

Hoe meer ik kook des te meer besef ik dat ik er maar heel weinig vanaf weet. Door het boek “Het roer om” van Tom Kellerhuis begrijp ik bovendien dat het runnen van een eigen restaurantje, hoe klein ook, een utopie zal blijven. Net als die eigen camping in Frankrijk trouwens. Een professionele keuken is heel wat anders dan gezellig koken voor vrienden. Hoe lekker je dat ook doet. Bovendien is het juist wel leuk om steeds met recepten te experimenteren. En gaat het een keer fout, dan gaat het een keer fout. Lees verder →